سلام

روزه مسافر

شكرت خدا كه روزه رو از گردن مسافر برداشتي. روز اول كه مي‌خواستيم بريم، متفق القول شديم كه بعد از نماز ظهر حركت كنيم تا روزمون سرجاش باشه. نماز رو خونديم و راه افتاديم. اما چشمتون روز بد نبينه. سه نفر آدم گشنه و تشنه، تو هواي گرم و ظل آفتاب، از اين روستا به اون روستا، آسفالت و خاكي.

دم دماي افطار بود كه از سردرد به حالت تهوع افتادم. بعد از اذان دم مغازه‌اي واستاديم و چندتا چايي خورديم. راننده هم كه از اول سفر صداش در نيومده بود و خيلي جدي و خشك، رانندگي مي‌كرد، بعد از روشن كردن اولين سيگارش، نطقش باز شد.

اين شد عبرت واسه ما. براي همين، دفعه بعد سحري رو خورديم و با يه فلاكس چاي تازه دم راه افتاديم. آي خوش گذشت. بازم شكرت خدا :)

خلايق هرچه لايق

خدايا شكرت كه دنياي رو با تمام شلوغ پلوغيش، "هردن بيلي" نساختي كه هر كي به هر چي مي‌خواد برسه. انصافا ما لياقت بعضي چيزا رو نداريم.

حكايت قشنگي رو شنيدم كه قريب به مضمون نقل مي‌كنم: پيامبر اسلام داشت با چند نفر صحبت مي‌كرد كه يكي وارد شد. حضرت حرفش رو ادامه نداد. طرف كه انگار بهش برخورده بود گفت: آقا صحبت شما بد بود يا من آدم بدي هستم؟ پيامبر جواب داد: نه تو بدي، نه حرف من؛ عسل خوبه ولي براي بچه ضرر داره. قضيه اينه كه دهن بعضي از ماها براي بعضي از چيزا بوي شير ميده.

الحَسود لايَسود

چقدر اين جمله قشنگه و حكيمانه: "هَلكَ امرء لَم يَعرف قَدره". به تعابير ديگه هم ديدمش. معناش ميشه اين: آدمي كه قدر و ارزش خودش رو ندونه هلاك مي‌شه. آدمي كه قدر خودش رو ندونه، يا بالاتر ميره و گرفتار غرور مي‌شه و ديگران رو آدم حساب نمي‌كنه؛ و يا خودش رو دست كم مي‌گيره و هر كس و ناكسي رو از خودش بالاتر. نتيجه چي مي‌شه؟ مي‌شه حسادت به اين و اون. مي‌شه توهمات و خيالات. در "اطمينان كامل" به طنز مطلبي رو تذكر دادم. مثلا كسي مياد و وبلاگ منو مي‌خونه و حسادتش گل مي‌كنه كه آي چرا فلاني واسه تو پيام داد؟ چرا تو واسه فلاني پيام دادي؟ چرا در بهش گفتي عزيز؟ چرا اون به تو گفت جان؟ پيچك مرده يا زن؟ دوست خارج از وطن مونث يا مذكر؟ به قول بعضيا: اي مَصّبتو شُكر.

از نخ تا زنجير

كسي شيطان رو به خواب ديد كه طنابهايي در دستشه و  داره ميره.
- گفت: شيطان جان اينها چيه؟
- بَندهايي هست كه به گردن مردم انداختم و به دنبال خودم مي‌كشم.
چشمش به زنجير ضخيمي افتاد. به خيال اينكه واسه خودشه پرسيد:
- اون زنجير كلفته واسه كيه؟
- اين براي فلان عالمه كه به زحمت مي‌كشمش. تا حالا چند بار پارش كرده.
- پس مال من كدومه؟
- مال تو!؟ تو كه طناب نمي‌خواي. خودت دنبالم مياي.

آفرين به تو شيطان كه مي‌دوني هر كسي رو چطوري از راه به در كني و دنبال خودت بكشي.

سلام

- با اين كه علاقه دارم اينجا بنويسم و چند بار براي نوشتن تا دم صفحه كليد آمدم، اما نشد. فكر كنم به مرحله بي‌انگيزگي رسيدم. معمولا نزديك تولد وبلاگم مي‌شود اين حس را پيدا مي‌كنم :) اين حس كه - به قول سياسيون - دست آورد نوشتن يكساله و وقت گذاشتن چه بود؛ چه براي خودم و چه براي ديگران. (يك سالگي - ننوشتن وبلاگ)

- يكي از چيزهايي كه باعث افسردگيم مي‌شود، يكنواختي در زندگيم است. اين حالت زماني برايم پيش مي‌آيد كه كارم يكنواخت باشد و از محيط علمي و آموزشي دور بيفتم. سفر، مطالعه مطالب جديد، آشنا شدن با افراد و محيطهاي جديد و امثال اينها، مسكن و درمانگر افسردگي دوره‌اي من است. يكي دو ماه پيش كه بي‌حوصلگيم گل كرد، فرجي حاصل شد و با چهره‌اي جديد، محيط نو، و يك عالمه چيز كه مي‌توانستم بياموزم، روبرو شدم. در اينجا تمام تلاشم را مي‌كنم كه در مورد هر كدام فقط به اندازه يك پاراگراف بنويسم:

- پرفسور مولانا (*)

همان زماني كه مقاله "اسطوره دموكراسي" را نقل كردم، اوج مطالعه من درباره وي بود. چندين سال پيش با نام، چهره و صدايش از طريق مصاحبه‌هايش با صدا و سيما آشنا شدم. يكي از گزينه‌هاي تلويزيون ايران، در برنامه‌هاي موسميش، مصاحبه با استاد روابط بين الملل، پرفسور سيد حميد مولانا، به مناسبت انتخابات در آمريكاست. اين دانشمند تبريزي بعد از 50 سال تحصيل، تدريس و زندگي در آمريكا، مدتي است كه بازنشسته شده و به ايران بازگشته و چند ماه است كه به سمت مشاور رياست جمهوري نيز منصوب گشته. (*) اين شخصيت از دو جهت برايم مهم و باارزش شده است. اول دانش و معلوماتش است كه با قلم سليس، بيان شيوا و لهجه زيبايش در اختيار مخاطب مي‌گذارد؛ و دوم سمت و مسؤوليت ويژه و بحث برانگيزي كه بعد از سالها آموختن و زندگي در آمريكا، اكنون در ايران به او تفويض شده است. (* - *) حاصل مطالعه و تحقيقم درباره اين دانشمند، دستيابي به بيش از 120 مقاله و يادداشت و مصاحبه از ايشان است.

- فليكر، پايگاه عكاسان (*)

يك ماه است كه با "فليكر" آشنا شدم. Flickr سرور و ميزباني است كه هدف اصليش، دادن فضايي است به كاربران از سراسر جهان، براي ذخيره و جمع‌آوري عكس و فيلمهايشان. فضايي كه در اختيار كاربر قرار مي‌گيرد چيزي شبيه وبلاگ است؛ اما از نوع تصويري. حرف اول را در آن تصوير مي‌زند. به عبارت ديگر اين پايگاه، ميزبان "فتوبلاگ"ها است.

فليكر وابسته به شركت "Yahoo" مي‌باشد. بنابرين هر كسي كه در ياهو ايميل دارد، مي‌تواند بدون ثبت نام و با همان آي دي، وارد شود. فليكر همچون "YouTube" مي‌ماند. هم عكس ذخيره مي‌كند و هم فيلم؛ اما شهرت يوتيوب در ذخيره فيلم است و شهرت فليكر در ذخيره عكس. فضاي فليكر به دو صورت رايگان (با محدويت) و فروشي عرضه مي‌شود. فليكر، يك اجتماع عظيم و جهاني (Universal) از عكاسان و جهانگردان را ايجاد نموده؛ اجتماعي كه در آن نه فقط تصاوير به اشتراك (Share) گذاشته مي‌شوند؛ بلكه تجربيات، معلومات و احساسات هم عمومي خواهند شد. يادداشتي در اين باره نوشتم كه شايد مستقلا گذاشتم.

- معرفي وبلاگ

در راستاي سياست! گذشته‌ام مبني بر "معرفي وبلاگ"، بايد وبلاگ "فرانسه" (محمد حسين نعيمي، پژوهشگر در زمينه فرانسه)، "فرهنگ و ارتباطات" (دكتر حسام الدين آشنا) و پايگاه "شماها" (مجله تخصصي وبلاگ) را زودتر از اينها به محضرتان معرفي مي‌كردم كه مشمول همان حسي كه در آغاز يادداشتم گفتم شدند. بيش از يك سال است كه او را مي‌شناسم. وبلاگ فرانسه، همان طور كه ساده و بدون غلو، نويسنده‌اش را معرفي كرده، هر بار مرا با گوشه‌اي از فرانسه آشنا مي‌كند. آغاز آشناييم با دكتر آشنا از مجله "سپيده دانايي" آغاز شد تا به وبلاگش رسيد و بعد، گفتگويي كه درباره مجموعه "بزنگاه" در تلويزيون داشت. مطالعه وبلاگش در دستور كارم قرار دارد. شماها پايگاه تخصصي درباره وبلاگ‌نويسي است. آموزش وبلاگ‌سازي و مصاحبه با وبلاگ‌نويسان از بخشهاي متنوع و مفيد آن است. از ظاهر و محتوايش برمي‌آيد كه افراد زحمتكش، هنرمند و باانگيزه‌اي پشت آن قرار دارند.

- وبلاگ

با دو وبلاگ ديگر جديدا آشنا شدم كه خواندن آنها و توجه به نويسنده‌هايش برايم جالب است. "زهرا" و "بامدادي". بامدادي هر از گاهي كه بتواند طلوع كرده و خواننده‌اش را از نتيجه مطالعات و ترجمه‌هايش بهرمند مي‌كند. روزنوشتِ پربيننده زهرا - كه گاهي در روز چندبار به روز مي‌شود - با جسارت و اطلاعاتي كه دارد، هم رنگ مجله‌ها مي‌نويسد. گاهي زرد مي‌شود، گاهي سرخ و گاهي آبي :) من كه اهل بيرون رفتن و سفر و عكاسيم، و گاهي خانه و محل كار، برايم دست و پا گير و خفه مي‌شود، مهم و حياتي است كه از طريق وب و خواندن نوشته‌هاي ديگران، با خودشان و دنيايشان آشنا شوم. به آنان سلام كنم و سلام بشنوم. با آنها بخندم و برايشان نگران و دلتنگ شوم.

به اميد ديدار
خدانگهدار

سلام

آدمها نسبت به تعليم و ياد دادن يا بخيلند، يا حريصند، يا بي‌تفاوتند، يا تنبلند، و يا دست و دل باز.

بخيل كسي است كه در ياد دادن، بخل مي‌ورزد، و تلاش مي‌كند آن چه را دارد و مي‌داند، ديگران به دست نياورند. اگر هم مي‌دهد، به صورت حساب شده و محدود. مثلا اطلاعاتي را در اختيار شما قرار مي‌دهد كه پيش پا افتاده يا سوخته است. يا اطلاعات ساده‌اي كه اگر او نگويد، ديگري خواهد گفت. اگر شما به عنوان كارمند و كارگر يا مدير، هميشه بخشي از دانش و تجربه خود را نسبت به همكاران خود، مخفي و سرّي نگه مي‌داريد كه نكند باعث برتريشان نسبت به شما شود، پس گرفتار بخل هستيد. و خدا نكند استادي در دانشگاه به صفت رذيله بخل، گرفتار شود. مدام درگير يك تضاد و پارادكس است. تضاد بين ياد دادن و ندادن؛ تضاد ميان پرورش و ارتقاي شاگرد، و عدم پيشرفت و برتري او از خود.

همچنين اين نوع رفتار را مي‌شود در مقياس بزرگتر، يعني در سازمانها، دولتها و كشورها ديد. به عنوان مثال سازماني - متشكل از چندين كشور - داير مي‌شود كه جزو منشور و اساسنامه‌اش حمايت از اعضا و دادن امكانات براي ارتقايشان در امور خاصي است. از طرفي بعضي از اعضاي پيشرفته، با استفاده از همين سازمان، در راه رسيدن بعضي از كشورهاي عضو به همان امور مقصود، كارشكني كرده و مانع تراشي مي‌كنند. آيا آنها نگران دستيابي اعضاي ديگر به علومي هستند كه باعث برتري و تقويت جايگاهشان مي‌شود؟ آيا اين تضاد و دوگانگي، نشانه بخل قدرتمندان آن سازمان نيست؟

حريص كسي است كه در ياد دادن به ديگران، نه تنها بخلي ندارد؛ بلكه هميشه تلاش دارد آن چه را كه خود مي‌داند به ديگران بياموزد؛ حتي شده به زور! آن ديگران ممكن است دوست، همكلاسي، همكار، همسر، فرزند و يا شاگردش باشد. و آن چه كه مي‌داند ممكن است خبري باشد كه در روزنامه خوانده؛ پاسخ سوالي است كه سر كلاس، معلم از تو پرسيده؛ قصه فيلمي است كه براي اولين در حال تماشاي آن هستي و او قبلا ديده؛ و ... . در اين موقعيت، شخص حريص، منتظر سوال يا اجازه شما نمي‌شود. او در حال خواندن روزنامه است و تو هم سرت گرم كار است، كه ناگهان با صداي بلند مي‌گويد اين را شنيدي؟ و شروع مي‌كند به تعريف كردن خبر. بدون اجازه معلم، پاسخ سوالي را كه از تو پرسيده شده مي‌دهد. در حين ديدن فيلم، هي اظهار نظر كرده و به معما و سوالهايي كه فيلم طرح مي‌كند - و قرار است با آنها فكر و روح ترا به چالش بكشد - پاسخ مي‌دهد، و معمولا در همان ابتدا مي‌گويد آخر فيلم چه مي‌شود و كي قاتل است و كي مقتول.

به نظر شما مهمترين اشكال او چيست؟ شايد مهمترين عيب او، در نظر نگرفتن حال مخاطب است. چنين فردي بايد به اين سوالها پاسخ دهد كه آيا اطلاعاتي كه من دارم، به درد اين شنونده مي‌خورد؟ آيا الان، زمان مناسبي براي گفتن است؟ آيا گفتن من، تاثير مثبتي در مخاطبم دارد؟

بي تفاوت كسي است كه تا نپرسي نمي‌گويد؛ اگر هم بپرسي به اندازه‌اي مي‌گويد كه رفع تكليف شود. حس خاصي ندارد. نه بخيل است كه پاسخت را ندهد، نه حريص است كه به زور ياد دهد. :)

تنبل كسي است كه اگر چيزي از او بپرسي، بلد است، مي‌داند، بخيل هم نيست؛ اما حس پاسخ دادن را ندارد. اگر كاري از او بخواهي، حال انجامش را ندارد. مرحوم استاد، مكررا اين مثل را مي‌گفت: "از تنبل كار بخواه، نصيحتاشو گوش كن". :)

وقتي نگاه مي‌كنم مي‌بينم خيلي از ما تنبليم. توانش را داريم، دانشش را داريم؛ ولي زورمان مي‌آيد كه قدمي برداريم و قلمي بزنيم. چه بسيار اساتيد و دانش آموختگان تنبلي كه ناي حركت را ندارند.

دست و دل باز كسي است كه اگر چيزي از او بپرسي، با گشاده رويي و سعه صدر آن قدر در اختيارت قرار مي‌دهد كه سيراب شوي. اگر حس كند همكارش چيزي را نمي‌داند كه به دردش مي‌خورد، و يا اگر فلان طور عمل كند باعث بهتر شده محصول كاريشان مي‌شود، جلو مي‌رود، اجازه مي‌گيرد، و هر آن چه كه لازم باشد مي‌گويد. اين گونه افراد، در خانه، مدرسه و محل كار، هر كجا كه باشند، باعث خير و  بركتند.

اما آنها براي بقا، نياز به محيط سالم دارند. آفتي كه تهديدشان مي‌كند، بي‌مهري، قدرناشناسي و سواستفاده از اطلاعاتشان است. اجتماعي كه قدر چنين فردي را نداند، او را مورد بي‌مهري قرار دهد، و از اطلاعاتش در راه تخريب خود او يا ديگران استفاده كند، باعث مهجور شدن، كناره‌گيري و فرارش خواهد شد. قرار گرفتن در معرض كارشكني، تهمت، شماتت و حسادت، آفتي است كه شخص "دست و دل باز" را تهديد مي‌كند. چه بسيار انسانهاي "دست و دل باز" كه "بي‌تفاوت" شده‌اند.

در كنار اين پنج گروه، گروه ديگري است كه نمي‌دانم چه اسمي بر آن بگذارم. عجالتا عنوان "مُرشد" را برايش انتخاب مي‌كنم.

مرشد كسي است كه همه آن چه را كه مي‌داند نمي‌گويد؛ اما نه به علت بخل و حسد؛ بلكه به خاطر آينده‌نگري خود و صلاح مخاطب. او كسي كه با دانايي و بصيرتي كه دارد، كلام و تاثيرش را مي‌شناسد، زمان و مكان را مي‌سنجد، صلاح مخاطب و ديگران را در نظر مي‌گيرد، و آن گاه كاري كه لازم است مي‌كند.

مرشد مي‌تواند هر كسي باشد و به هر شكلي درآيد. گاهي به شكل مادري دانا و مهربان، براي كودك كوچك و ضعيفش. گاهي به شكل معلم و مربي باتجربه، كه مي‌داند پرداختن به فلان مساله، فعلا به صلاح شاگرد كنجكاو و سر به هوايش نيست. گاهي به صورت پير و راه بلدي كه مي‌داند دانستن اين نكته و پرداختن به آن مساله، سالك را از طي طريقش منحرف كرده و باز مي‌دارد. و گاهي در لباس "خضر" براي "موسي" كه بر خلاف اصول علمي و آكادميك، نپرسيدن را شرط تعليم به موساي نبيّ مي‌كند.

شنيده‌ام پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله در حال گفتن موضوعي به ياران خاصش بود كه كسي آمد. پيامبر حرفش را ادامه نداد. آن شخص شايد با كمي دلخوري پرسيد حرف شما بد بود يا من بَدم؟ پيامبر گفت هيچ كدام. عسل شيرين است؛ ولي براي بچه ضرر دارد.

به اميد ديدار
خدانگهدار

سلام

ايميل و ‌فشار رواني

«متخصصان عقيده دارند نامه الكترونيك (ايميل) يكي از آزاردهنده‌ترين عوامل فشار رواني در دوران كنوني است ... در انگليس در هر دقيقه، دو ميليون (2،000،000) ايميل، يعني چيزي در حدود 3 ميليارد (3،000،000،000) ايميل در روز فرستاده مي‌شود. اين تعداد كه هزينه و انرژي زيادي از افراد مي‌گيرد نشانگر آن است كه يك سوم كاركنان اداري در انگليس از حجم زياد ايميل دچار فشار روحي مي‌شوند و هزينه مادي رسيدگي به آنها نيز فراتر از ميليونها دلار است ... برآوردها نشان مي‌دهد هر نفر سالانه حدود 52 ساعت صرف دور ريختن ايميل‌هاي ناخواسته و مزاحم مي‌كند و به همين دليل شايد بزرگترين معضل، ايميل باشد.»

ايميل يکي از مهم‌ترين عوامل فشار رواني است - ايرنا
ايميل، عامل مهم ‌فشار رواني - جام جم

پليس فداكار

تصوير از ايسنا

«دي ماه سال جاري، با بارش شديد برف در بسياري از نقاط كشور، تعداد زيادي از محورهاي جاده‌اي دچار برف‌گرفتگي شدند كه اين شرايط، به در راه ‌ماندن مسافران زيادي در جاده‌ها منجر شد ... مردم گرفتار شده در حالي كه با شنيده شدن صداي حيوانات وحشي به شدت وحشت‌زده شده بودند با حضور يكي از ماموران پليس‌راه، در حالي كه با آماده كردن سلاح، تلاش مي‌كرد، احساس امنيت را به افراد منتقل كند، مواجه شدند ... او با به كول كشيدن مسافران سالمند در بوران و برف شديد در مسير برف زده، بيش از 500 متر را طي كرده و پس از آن، باز هم به سراغ مسافران درمانده مي‌رفت ... بر اساس اين گزارش در ميان امضاي نجات‌يافتگان، امضاي دو مسافر فرانسوي كه خاطره‌اي از ايثار پليس ايران در حافظه‌شان نقش بسته بود نيز به چشم مي‌خورد‌.»

پليس فداكار يك درجه تشويقي گرفت - جام جم

آفرين به اين جوان مرد. خدا را شكر كه اين مملكت هم دهقان فداكار دارد و هم پليس فداكار.

خليج فارس در گوگل

در يادداشت "گوگل من" گفته بودم كه اگر "خليج عربي" را در گوگل جستجو كنيد، به نتيجه دلخواه نمي‌رسيد. آن روز مطمئن نبودم؛ اما اين بار كه "اين خبر" را در "جام جم" ديدم و امتحان كردم، متوجه شدم كه عملي شده است:

«پندار يوسفي، جوان 26 ساله ايراني توانست با نفوذ در سايت گوگل، كلمه "Arabian Gulf" (خليج عربي) را غير قابل دسترس و در عوض خليج فارس را تثبيت كند. بر اساس اين گزارش، كساني كه در اين سايت خواهان تحقيق درباره خليج عربي (Arabian gulf) هستند بعد از باز كردن گزينه‌هايي كه گوگل برايشان پيشنهاد مي‌كند و معمولا هم به زبان عربي و يا انگليسي است با اين جمله روبرو مي‌شوند: "كلمه خليج عربي اشتباه است. لطفا از كلمه خليج فارس «Persian gulf» استفاده كنيد".»

مطالب مرتبط:

نفوذ جوان ايراني در سايت گوگل براي نفي كلمه خليج عربي - جام‌جم
جوان ايراني"خليج عربي"در گوگل را كور كرد - عصر ايران
نفوذ جوان ايراني به گوگل براي نفي عبارت "خليج عربي"- فردا نيوز
دستوالعمل برنامه محيط زيست سازمان ملل براي استفاده رسمي از نام «خليج‌فارس» به جاي «خليج عربي» در كليه اسناد اين سازمان - ايسنا
نسبت به تحريف نام خليج فارس در گوگل، رييس انجمن علوم كتابداري و اطلاع‌رساني ايران اعتراض كرد - ايسنا

به اميد ديدار
خدانگهدار

آقاي "توسلي" هم رفت. آقايي كه چندين سال، صداي آشنايي براي مردم ايران بود. آقاي احكام گويي كه در دقايقي اندك، مسائل فقهي را با زباني شيوا بيان مي‌كرد.

"آيت الله محمدرضا توسلي" هم صداي گرم و آشنايي داشت، و هم چهره آشنايي براي مردم ايران بود؛ چون هميشه در كنار امام حضور داشت.

به گمانم او كسي بود كه - با تمام علم و فضلي كه داشت، و جا داشت در ميان علماي حوزه يا در پستهاي حكومتي، عرض اندام كرده و نام و ناني براي خود ثبت و كسب كند - انتخاب كرد عمرش را با افتخار وقف امام، و با تواضع صرف "مساله گفتن" براي مردم كند.

تصوير از ايسنا

مطالب مرتبط:
» آيت‌الله توسلي درگذشت
» پيام تسليت رهبر انقلاب
» پيام تسليت سيدحسن خميني
» آيت‌الله توسلي چگونه جان سپرد؟
» آخرين جملات آيت الله توسلي در جلسه مجمع
» مهمترين دغدغه آيت الله توسلي وحدت بود
» گزارش تصويري

به اميد ديدار
خدانگهدار

عذر خواننده

• من وبلاگ نويس، يك مشكلي دارم و آن هم اين است كه دوستان خواننده من، حتي نصف حرفهايي را كه درباره وبلاگم دارند به زبان نمي‌آورند و يا پشت پرده به خودم مي‌گويند، و در نظرات وبلاگيشان منعكس نمي‌كنند. دقيقا نمي‌دانم چرا. يكي بلد نيست؛ يكي خجالت مي‌كشد؛ يكي تواضع دارد؛ يكي نمي‌خواهد دوستانش ببينند كه براي من پيام گذاشته؛ آن يكي هم مي‌گويد: من براي هر كسي پيام نمي‌گذارم!

هر كس عذري دارد؛ اما من حيفم مي‌آيد كه آن همه حرفهاي خوب را ديگران نبينند و نخوانند، كه اتفاقا با وجود آنها يادداشت من تكميل مي‌شود. براي همين هر از گاهي، من به جاي آنها مي‌نويسم.

داخل پرانتز: به اميد خدا بعدا اين مساله را در يك بحث وبلاگي طرح مي‌كنم.

• امروز با يكي از همين دوستان خجالتي درباره همين چند يادداشت مُحرم صحبت مي‌كردم. زياد حرف نزدند ولي حرفهاي ارزشمندي زدند. براي من كه مفيد و خوشحال كننده بود. همين كه يك نفر بخواند و به فكر فرو رود و بگويد: «چرا تا الان "زُهير" را نمي‌شناختم، چرا اطلاعاتم كم بوده، و مطالعه را شروع كردم» خودش خيلي است.

صحبت به جايي كشيد كه من هم خدمتشان نكاتي را عرض كردم.

خواندن

- بيشتر آموزه‌هاي ما شنيداري شده. بيشتر گوش مي‌كنيم تا بخوانيم. تلويزيون آفت نسل ما است. جاي خواندن را گرفته. نه روزنامه سرش مي‌شود، نه مجله و نه كتاب. بچه‌هاي ما ساعتها زل مي‌زنند به تلويزيون. هر چيزي به جاي خود. به عنوان يك وسيله مكمل خوب است؛ ولي نبايد جايگزين خواندن شود. كتاب را دستت بگير، با انگشتانت ورق بزن، با چشمت ببين، با زبانت بخوان و با قلمت يادداشت بردار.

در يادداشت "مقتل" چيزي نوشته بودم كه بعد پاكش كردم. نوشته بودم: "اين كتاب (مقتل مقرم) را در سال 72 گرفتم". يعني چيزهايي كه الان مي‌گويم، از مطالعه و يادداشتهاي آن زمان است.

انحراف مخاطب

- يك چيز است كه باعث مي‌شود سخن گوينده در من شنونده اثر نكند. و آن اين است كه من براي خودم نشنوم. سخنران در حال صحبت است و همسران را به مهرباني و احترام به يكديگر دعوت مي‌كند. خانم رو به شوهرش مي‌كند و مي‌گويد: «با توست؛ ميگه به زنت احترام بذار». شوهر هم مي‌گويد: «نخير ترو ميگه كه نميشه باهات حرف زد». حرف گوينده خوب است، من هم مي‌شنوم؛ ولي حواسم به خودم نيست؛ به فكر اين هستم كه همكارم چنين است، همسرم چنان؛ اصلا به خودم نمي‌گيرم.

نوع ديگري هم از اين انحراف وجود دارد. معمولا وقتي چيز خوبي ياد مي‌گيريم - از طريق ديدن، شنيدن يا خواندن - دوست داريم به ديگري هم ياد بدهيم. تا اين جايش بد نيست؛ اما گاهي اين حس آن قدر پيشرفت مي‌كند كه به محض ديدن چيزي، ناخواسته به جاي خودم، به فكر شخص ديگري ميافتم و در حقيقت او را مخاطب آن پيام قرار مي‌دهم، نه خودم را.

شايد با رساندن آن پيام به ديگري، كار خوبي انجام داده باشم و به يك لذت و رضايت موقتي رسيده باشم؛ اما  خودم از تاثيري كه بايد در لحظه اول مي‌گرفتم، محروم شدم.

مانند كارمند بانك كه پولي را از اين مي‌گيرد و به آن مي‌دهد و خودش از آن همه پولي كه در روز رد و بدل كرده، چيزي گيرش نيامده. يا مثل سَقّايي كه به ديگران آب مي‌رساند و خودش تشنه مي‌ماند.

اين احساس در من هم هست. هم او مرا اذيت مي‌كند و هم من او را؛ چون مدام با آن در حال درگيري و مبارزه هستم.

فكر مي‌كنم صبر و مدتي تاخير اندختن در گفتن آن پيام به ديگري، روش مبارزه خوبي باشد. اول بگذارم در من خيس بخورد، از پوستم بگذرد و به گوشتم برسد، كمي پخته شود، مدتي خودم عمل كنم؛ آن گاه خيال ياد دادن به ديگري را عملي كنم.

مي‌گويند روز قيامت، بعضي از مريدان به بهشت مي‌روند؛ در حالي كه با تعجب مي‌بينند مراد و معلم و راهنماييشان رو به جهنم مي‌رود! :(

به اميد ديدار
خدانگهدار